برف شهر را به آغوش گرفته و سفید پوش كرده بود..انعكاس رنگارنگ چراغهای مغازه های مختلف

روی برفها نمای زیبایی به شهر و درختان بخشیده بود...فردی پشت  ویترین گلفروشی سنوبر مشغول

پاك كردن بخار شیشه و برق انداختن آن شده بود...صدای موزیك های مخصوص كریسمس داخل

مغازه را پر كرده بود..رامین شاگرد گلفروش در میان سرو صدای موزیك و همهمه مشتریان

بسختی خودش رو زیر میز آقای سرجیك كه صاحب آنجا بود جا كرده و مشغول گپ زدن با تلفن بود

پیرزنی هم كنار میز ایستاده و در حالیكه اسكانس های مچاله اش رو برای چندین بار میشمرد

نگاهی عصبی از زیر عینك به فردی كه داخل ویترین بود انداخت و با صدایی گرفته گفت:

آقای سرجیك..نمیخواید پول درختچه رو حساب كنید؟ سرجیك هم كه به نفس نفس افتاده

بود در حالیكه چشم از شیشه برنمیداشت گفت: چرا چرا...این پسره رامین كجاست؟؟

پیرزن گفت: من چمیدونم..ناسلامتی سنی ازت گذشته اینكارا مال جووناس شما بیا

پشت میزت بشین ...سرجیك پوزخندی زد و گفت: ای بابا..اگه من نكنم كه این پسره

از این كارا نمیكنه..همان لحظه رامین تلفن را قطع كرد و سرش رو از زیر میز بیرون آورد..

پیرزن با دیدنش یك متر از جا پرید: ووووی ..خدا لعنتت كنه ترسوندیمم..!

دستی به ماشین حساب كشید و گفت: 25 هزار تومان...پیرزن اسكناسها رو برای

آخرین بار شمرد و بعد از پرداخت سری از تأسف تكان داد و ضمن خداحافظی با آقا سرجیك

از مغازه بیرون رفت...سرجیك كه خیس عرق شده بود از ویترین بیرون آمد و به سمت میز

رفت نگاهی بهش انداخت و گفت: چیه؟ باز برات كلاس گذاشته؟؟؟

رامین نفس عمیقی كشید و گفت: نه آقا سرجیك ، باز باباش اینا گیر دادن كه شماها

نمیخواین ازدواج كنیدو تا بیست سال دیگه میخواین نامزد بمونین...گفتم كه باباش مذهبیه

كلی كفریه میگه یا زودتر عروسی رو میگیرید یا دیگه نباید برم اونجا..

آقا سرجیك دستی به سر طاسش كشید و لبخند سردی زد: عجب، البته اونم حق داره

خوب چرا زودتر شرو نمیكنی؟؟؟

رامین نگاهش رو به عابرانی كه از پشت ویترین سراسیمه عبور میكردند انداخت و گفت:

ای بابا ، شما كه غریبه نیستی با كدوم پول؟؟

سرجیك لباشو پیچوند و با دستش یك تو سری به رامین زد: مرتیكه پس حقوقاتو چیكار میكنی؟ هان؟

رامین اخماشو تو هم كرد: آقا سرجیك انگار میلیونی حقوق میدی به ماها...خوب یه كفش

گرفتم و یه مانتو برا سیمین همش پرید دیگه...ناسلامتی فردا عیدتونه یكم مهربون باش!

آقا سرجیك خندید و گفت: ای جونور...منكه میدونم دردت چیه...پاشو ببینم..

به پشت میز رفت و كشوی دوم رو باز كرد..از كنار قندون یك دسته اسكناس بیرون آورد

و گذاشت رو میز...با چشماش بهش اشاره كرد: بردارش..

رامین كه نیشش باز شده بود پرید بغل سرجیك و گفت: خیلی مخلصم ...دمت گرم آقا سرجیك

سرجیك هم كه لبخندی از رضایت گفت: خیلی خوب دیگه خودتو لوس نكن...

بپر با یه جعبه شیرینی برو خونشون قول و قرارو بزار ..فقط زیاد ولخرجی نكن..

همان لحظه زنگ تلفن به صدا درآمد و به میان حرفشان پرید..آقا  سرجیك گوشی رو برداشت..

رامین هم اسكناسو داخل جیب انداخت یه ماچ رو هوا برا سرجیك انداخت و دوان دوان بسمت در

رفت كه آقا سرجیك صداش كرد...یه لحظه وایسا...چیزی روی كاغذ نوشت و گوشی رو قطع كرد..

یه مشتری پیدا شده اوكازیون...ته لواسونه یكم دوره...اما سه برابر پول میده..

رامین مات نگاهش به سرجیك مونده بود.میگه تعریف مارو از آشناهاش شنیده

براهمین از ما درخت میخره...اون كاج بزرگه رو بار وانت كن ببر ...فوری میخوادش..

رامین لب پیچوند: آقا سرجیك ضدحال نزن بزار من برم اول قول و قرارو بزارم خیالم راحت شه بعدن..

سرجیك دستش رو روی میز گذاشت : عمرا..تو اگه بری دیگه بر نمیگردی بار اولت نیست..پسر امشب كریسمسه ...نمیدونم چرا اینقدر دیر اینا برا خریدن درخت اقدام كردن...اما همین الان راه بیفتی یكی دو ساعت توراهی ...اونم تو این برف ..اول درختو برسون بعدم برگرد به كارت برس پولشم هرچی داد

برا خودت ..خوبه؟

رامین یكم مكث كرد و سپس با نگاهی به ساعت مچیش گفت: قبوله ..

آدرس و گرفت و كاج بزرگ و تزئین شده رو بار وانت كرد و راه افتاد

چند كوچه بالاتر توقف كرد و موبایلش رو بیرون آورد..زیر لب زمزمه كرد: میلاد ...میلاد...

آهان پیداش كردم..شماره رو گرفت..الو...الو..

سلام میلی جون خودمون..چطوری رفیق..هپی نیو یر....آره

كار و كاسبی توپپپ چه خبر؟..چیكار میكنی چیكاره ای؟؟ الاف...ای بابا..یه كار چندساعته برات

سراغ دارم..كره..آره بابا....پول خوبی هم بهت میدم..پاشو بیا من تو كوچتونم...بهت میگم..

گوشی را قطع و نگاهی به ساعت كه عدد 19 رو نشان میداد انداخت..

دانه های آرام برف آرام رو ماشین مینشستند ...سومین در از روبرو باز شد و دوستش میلاد

با كلاه بافتنی و كاپشن مشكی كهنه ای درحالیكه دستش رو در جیب كرده بود بیرون زد..

سراسیمه به سوار وانت شد : وای پسر چه سرده لامسب...

خوب كارت چیه؟؟؟ رامین سویچ و آدرس رو داد دستش و گفت: این درختی كه بار زدم

و میبری به این آدرس تحویل میدی پولو میگیری و میای بهمین سادگی...

میلاد نگاهی گذرا به آدرس انداخت و گفت: اوه اوه اینكه ته لواسونه...كلی راهه تا اونجا

تازه یخ بندونم هست.خرج میره بالاها...رامین ابروهاشو در هم گره زد و گفت: ای بابا ناسلامتی

رفیق مایی ..مگه موسیو سرجیك میزاره پولی به ما برسه یه انعامه كه اونم هرچی داد نصف نصف!!!!!

حالا برو بعدا حساب میكنیم...من باید برم خونه سیمین اینا قرار عروسی بزارم

میلاد خندید و گفت: بهبه  شادوماد...شیرنیش یادت نره ..

رامین خندید و گفت: ای لاشخور توهم همش دنبال شیر و شیرینی میگردی..باشه بابا شیرینی هم میدم

تو اینكارو انجام بده......خوب دیگه داره دیر میشه من برم...كارت تموم شد زنگ بزن..

از ماشین پیاده و دستی برا میلاد تكان داد و از آنجا دور شد.

میلاد هم پشت فرمان نشست، استارت زد و آدرس رو جلوی شیشه گذاشت و راه افتاد.

خیابان خیس و خالی از هر ماشینی بود هرچی میرفت جاده خلوت و خلوت تر میشد..

ساعت نزدیك 9 شده بود كه به اول جاده لواسان رسید..بخاطر برف و لیز بودن جاده نمیتونست

زیاد تند برود...هوا تاریك و تنها برفهای سفیدی كه زیر نور چراغ ماشین میگذشتند نمایان بود.

رادیو هم آنجا آنتن نداشت و فقط صدای برفك ماشین رو پر كرده بود..

همین كه میلاد آمد رادیو رو خاموش كنه و چشم از جاده برداش،ت داخل چاله ای افتادو صدای

تق بلندی آمد...ماشین سر خورد و بسختی با ترمز كنار جاده نگه داشت...

از صدای لاستیك معلوم بود كه پنچر كرده.

در را باز كرد و از ماشین پیاده شد...بخار غلیظی از شدت سرما از دهانش خارج میشد..

كف دستانش رو بهم مالید و نگاهی به لاستیكی كه تمام بادش خوابیده بود انداخت..

به سمت پشت وانت رفت كه تازه دید اثری از زاپاس نیست؟!!؟!

كف دستش رو به پیشانی كوبید و گفت: وای نههههه.

موبایلش رو از جیب كاپشن كشید بیرون بسختی آنتن میداد...

چند متر آنطرف تر تپه ای قرار داشت كه رفت آنجا..بالای تپه كه رسید

آنتن دهی بهتر شد...درجا شماره رامین رو گرفت...

بعد از چند بوق ممتد...گوشی رو برداشت صدا در میان همهمه بسختی شنیده میشد..

الو...الو رامین صدامو داری...بد آوردم..پنچر كردم میشنوی؟؟

رامین طوری كه انگار داشت فریاد میزد گفت: چی ؟؟؟ پنچر...

میلاد ادامه داد: آره...لاستیك زاپاس نیست؟؟؟ چجوری عوض كنم؟

رامین مشتی به دیوار كوبید: واااای ..زاپاس تو حیاط خونمونه...اصلا فكرشم نمیكردم.

میلاد التماس گونه گفت« یجوری بهم برسون اینجا این موقع شب تعمیرگاه گیر نمیاد...

من موندم وسط كوه و  جنگل...چه خاكی تو سرم كنم؟!؟!؟

رامین مایوسانه گفت: آخه من چیكار میتونم بكنم..سی چهل دقیقه فقط از اینجا تا خونه راهه

خواستگاری اصلا به جهنم...از اونورم باز دو ساعت تا اونجا ..تازه با كدوم وسیله...!!!

یجوری خودت رو برسون به خونه ای كه درخت نحسو سفارش داده ..بالاخره یه ماشینی چیزی دارن

چاره دیگه ای نیست...میلاد كه حسابی از اینكه تو این مخمصه افتاده شاكی بود...

با دلخوری گفت: خیلی ممنون از راهنماییت...گوشی رو قطع كرد..

از تپه برفی دوان دوان پایین آمد و بسمت ماشین برگشت...سرما تا استخوانش نفوذ كرده بود..

داخل ماشین نشست..تنش به لرزش افتاده بود..دنده رو خلاص كرد و ماشین رو به خاكی كنار

جاده برد...آدرس رو برداشت و پیاده از كنار جاده زیر بارش دانه های سفید برف راه افتاد..

حدود ده بیست دقیقه راه رفت از شدت سرما دیگر پاهایش سست شده بود

از دور یك خونه ویلایی روی تپه ای بزرگ بالای جنگل مشخص بود كه از داخلش

صدای خفیف زوزه سگ بگوش میرسید..زیرپایش رو درست نمیتوانست ببیند

چندبار بین راه سر خورد لباسش گلی شد تا اینكه بالاخره رسید..خانه ویلایی بزرگ

مثل امارتی قدیمی بچشم می آمد دور تادورش نرده های فلزی و نوك تیزی داشت

كه آدم را یاد قلعه های خون آشام می انداخت...یك زنگوله بزرگ و زنگ زده جلوی درب

نرده ای و آهنی قرار داشت..انگشتان دستش سر شده بود برای همین بسختی

تونست به صدا درش بیاره...چند دقیقه گذشت تا اینكه در بزرگ باز شد و

یك مرد میانسال كه یكدست كت و شلوار به سبك فیلمهای سیاه و سفید

به تن داشت آمد و با نگاهی عجیب سرتا پای میلاد رو برانداز كرد و گفت: بفرمایید

میلاد من من كنان گفت: از گلفروشی میام..براتون درخت آوردم..اما اول جاده فرعی

پنچر كردم و كلی پیاده آمدم تا پیداتون كردم..مرد نگاهی به ساعت طلایی اش انداخت

و سری از تاسف تكان داد ... خانوم خیلی تعریف مغازتون رو كرده بودند....شگوم نداره

كه درخت كریسمس بعد از ساعت 9 به خانه برسه و اگه نباشه تا آخر سال بدیمنی میاره..

بحرحال خودمون انجامش دادیم...چای میل دارین؟؟؟

میلاد كه اب از بینیش جاری شده بود و كم مونده بود یخ بزنه هیچ چیز مثل چایی

بدادش نمیرسید هنوز جمله مرد تموم نشده گفت: بله بله اگه مزاحم نیستم..

مرد در آهنی رو باز كرد و میلاد به دنبالش داخل ویلا رفت...داخل بزرگتر از بیرون

و مثل موزه ای قدیمی بود...اسلحه های شكاری كه به جرعت میتوان گفت..لنگه اش

تو این سالها حتی تو موزه هم یافت نمیشه...تابلوهای نقاشی قدیمی و خیلی چیزهای دیگر..

در اتاق پذیرایی میلادبا چیزی مواجه شد كه تمام تنش به لرزه افتاد...درخت بزرگ كریسمس

كه پشت وانت بود نصب شده آنجا قرار داشت...حتی مارك گلفروشی سنوبر هم رویش بود..

دیگه هیچ جای شكی باقی نمانده بود..میلاد زبونش بند آمده بود...یك زن میانسال با لباس

پیشخدمتی یك فنجان چای برایش آورد و روی میز سنگی مقابلش گذاشت..مرد هم نشسته

بود و با اخم نگاهش میكرد..اولین جرعه رو سر كشید تمام تنش گرم شد...یخش وا رفت..

روی مبل چرمی ولو شد ..پلكهایش سنگین و سنگین تر میشد...با سركشیدن جرعه های بعدی

سرش گیچ رفت و چشماش تار شد..زیر لب پرسید..این درخت اینجا....از هوش رفت..

نمیدانست چند ساعت گذشته وقتی بهوش آمد صدای موزیك كریسمس توی ویلا پیچیده بود

انگار توی زیرزمین قرار داشت...از صدای خدمه فهمید ساعت دوازده و لحظه سال تحویله..

تابلو كهنه ای روبرویش نصب شده بود كه عكسهایی از جنگ جهانی داخلش بود..

مرد میانسال همراه مرد دیگری كه لهجه روسی داشت و لباس قصابی بتن وارد شد..

گونی خونی كه كنار میلاد قرار داشت رو برداشت و ده ها دست و پای قطع شده از داخلش بیرون ریخت!

مرد میانسال نگاه زیر چشمی به میلاد كرد و گفت: بانو گشنشونه...برای سال تحویل گوشت تازه میخوان..میلاد كه از اتفاقات اطرافش سر در نمیاورد...بلند داد زد : اینجا چه خبره اما حرفش

گنگ و نصفه نیمه از دهان خارج میشد زیرا یك دستمال جلوی دهانش گذاشته بودند..

مرد میانسال گفت...تعجب كردی...حق داری چون بانو رو نمیشناسی....بانو از نوادگان

جنگ زده های روسی كه زمان جنگ از شوروی سابق مهاجرت كردند و به اینجا آمدند

دور از چشم همه اینجا زندگی كردند..خوب طبیعی كه آنزمان غذایی وجود نداشت و مزه

گوشت انسان رفته بود زیر دندانشان..پس ..

همان لحظه قصاب با خونسردی كامل كارد رو بالا برد و دست چپ میلاد قطع كرد..

خون فواره زنان تمام زیر زمین رو برداشت...مرد میانسال یك لیوان زیر بازوی قطع شده گرفت

و بعد از پر شدن با ولع آن را سر كشید..لبخندی از رضایت زد و گفت: شیرینه..به به بهترین هدیه

برای كریسمس...قصاب دست بعدی رو هم قطع كرد و میلاد از شدت درد از هوش رفت...

فردای آنروز صبح اول وقت رامین با پراید پدرزنش به دنبال ماشین آمد و با وانت خالی

بدون درخت و میلاد مواجه شد...هرچی هم به میلاد زنگ زد گوشی خاموش بود..

با ماشین تا ته جاده رفت و هیچ اثری از خانه و ویلایی آنجا نبود...

دست از پا درازتر به مغازه آقا سرجیك برگشت و حقیقت رو گفت..

سرجیك كه حسابی كفری شده بود..اول خواست اخراجش كنه اما دلش سوخت

چندین روز گذشت و هیچ اثری از درخت كریسمس و میلاد بدست نیامد...

؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟